Geçen gün, bir arkadaşım vasıtasıyla, İsmi lâzım değil Gazetelerden birinin Yayın Müdürü ile ya da onun gibi bir mevki sahibi biriyle konuşma imkanı buldum.
Gazete gibi bir adamdı vesselam...
Hattâ ona kısaca "Bay Gazete" demek istiyorum.
Bay Gazete'ye neden mutluluk veren haberler yazmadıklarını sordum.
Bay Gazete'ye neden mutluluk veren haberler yazmadıklarını sordum.
Diğer haberlerden sıra gelmediğini söyledi.
İnsanların bu tarz haberleri önemli bulmadığını, ilgilenmediğini ima etti.
Türkiye'de okur oranının oldukça düşük olduğuna da dem vurdu.
İnsanların, bulmaca ya da Haydar Dümen'in köşesi gibi, köşeleri okumak için gazete aldıklarını söyledi.
Son derece doğru bir tespit, Bay Gazete haklı!
Ama acaba insanlar neden bu tarz mevzulara meylediyorlar?
Cevabını vereyim mi?
Çünkü insanlar gülmek istiyor.
Hayat koşulları bu kadar zorken, durum vahimken, hemen hemen herkes depresyondayken, kötü ve iç karartıcı haberlere kimin ihtiyacı var ki?
Açıkçası, haberleri seyretmek ya da gazete okumak benim içimden gelmiyor artık.
Hatta film bile seyretmiyorum.
Hepsinin sonu dramla bitiyor!
Teknoloji ilerledi, daha profesyonelce filmler çekiliyor lakin Neşeli Günler, Bizim Aile ya da Kibar Feyzo'nun verdiği zevki ve mutluluğu vermiyor hiç biri?
Gülüyorduk, yalan mı?
Peki, nerde romantik filmler?
Sultan'ı, Selvi boylum al yazmalımı seyredin, bir de Issız Adam'ı...Eski filmler toplumsal mesajlar barındırırdı, şimdi toplumsal mesaj falan göremiyorum.
Ben mi yanılıyorum acaba?
Yoksa yaşlanıyormuyum ne!
Ah ah neydi bizim zamanımız mirim.
Aşk vardı aşk!
Mutluluk vardı, gülmek vardı!
Bay Gazete ve diğer Gazete adam ve kadınlar,
İyi haberler duymak istiyorum.
Gülmek istiyorum.
